Wat voor Feest?

Een stuk of 13 knulletjes, stappen uit het zwembad. De moeder neemt de leiding en zorgt dat iedereen zijn kroketje, of frikandel krijgt en.organiseert tegelijk stoelen terwijl zij druk bezig is, zitten de jongens naduipend rondom het etenswaar, ik schat ze een jaar of elf, twaalf. Een van de jongens vraagt ” wie heeft er al okselhaar?”, de jongens kijken massaal naar de eigen oksels, en zeggen allemaal ” ikke niet”. En starten met het ” diner”…
Toch nog kinderfeestje dus !

Mijn dochter grijpt in…

Heel zachtjes fluistert mijn dochter ” mam, heeeel mijn klas mag naar het winkelcentrum fietsen” terwijl ze dit fluistert, trekt ze een lachend gezicht en volgt er daarna een beschamend kuchje, ze kijkt me doodringend aan.  Ik zie in haar ogen dat ze medelijdenen heeft met mij,   en ook haar wens dat ik stop met doorvragen aan haar vriendinnen (of hun ouders dat ook oke vinden)……haar blik en haar woorden loodsen mij door mijn twijfels heen.   Terwijl ik mezelf ondertussen in haar optiek gruwelijk voor schut zet, pik ik haar ” signaal” op, ik stop direct, en roep ” veel plezier” …ik geef een dikke knipoog en zwaai haar uit… 

Wil het liefst achter haar aanrennen om haar te knuffelen en te bedanken, want hoe kan ik nu ” ZOOOO SUF” zijn???….Bijna ontaardde ik in een ” overbezorgde, zeurende en bovenal claimende moeder” . Ik hou me wijs in maak het niet nog erger voor mijn kind! 

Op haar hele subtiele en eigen wijze manier zorgde mijn dochter ervoor dat ik niet volledig afgleed.

Groot worden doen we samen!

Vluchtroute….

In het midden zit hij, zijn vader links van hem en ik aan de andere kant. Mijn zoon vermijd de blik van de man met de baard die tegenover hem zit. De man met de baard vraagt ;” vind je t moeilijk mij aan te kijken?”, mijn zoon strekt zijn rug, bijt op zijn kaken, en met een hele zachte gebroken stem stamelt hij ” ja”. Zijn ogen glanzen, zijn lip trilt, hij voelt zich ” betrapt”. Ik wil hem helpen uit deze situatie hem een vluchtroute aanbieden…zoals ik dagelijk wel honderden keren doe. Nu, niet. Ik doe niks, zit naast hem en ben ineens zo vreselijk doordrongen van de moeite die mijn zoon elke dag moet doen om zich gewoon ” staande” te houden..

Ik wil hem beschermen, ervoor springen, hou zo vreselijk veel van dat jochie. Zijn grappen, eigenaardigheden, creativiteit en prima gevoel voor humor.

Hij is mijn kind, en de dagelijkse beslommeringen zijn vaak al zo intensief, dat hij doodmoe thuis komt. Zijn hoofd werkt anders, geluiden zijn te hard, een lichtval of geur kan hem al uit balans brengen, hij wil niet ruw spelen, of aangeraakt worden….een pracht jochie bijna tien, die nog vaak in snikken uitbarst of ontploft omdat hij overweldigd is en zaken echt niet begrijpt ( en andere zaken juist heel goed).

Het brein is een magisch iets, en ik als zijn moeder mag deze jongen begeleiden naar de volwassenheid toe! Ik hou moed, en pluk de dagen, laat het bezinken wat de man met de baard, later tegen mij vertelde….als ik even alleen thuis ben huil ik uit, diep diep verdriet omdat ik het altijd heb gevoeld. Een opluchting dat ik handvatten krijg, een opluchting omdat mjn zoon nu ook meer begrip kan krijgen waarom hij de klok niet kan lezen, en waarom hij zo gevoelig is…we weten het!-we weten het!

Ik hou zoveel van dat mannetje…wens dat de wereld hem ook zo kan zien, en hem ook heel af en toe een ” vlucht route” aanreikt-gewoon omdat hij, hij is.

Het juiste knopje…

Het knopje van ” Hetty”is stuk. Hetty is onze roze stofzuiger, geen beweging in te krijgen, zelf niet als ik erop ga liggen met mijn hele gewicht. Alleen mijn duim doet zeer, en de stilte is oorverdovend. Ik reageer timide, rol het snoer op terwijl mijn brein alle kanten op gaat.  Mijn zoon pikt mijn gemoedstoestand haarfijn op en zegt ” Mam, we kunnen ook gewoon alles vegen hoor!”

Ik lach, en geef hem een dikke knuffel.

Verre van cool, 

Als ruim een week loop ik met een verwaaid kapsel rond en rijd ik met mijn ramen van mijn ford ka open…het is heet, mijn verwarming blaast de lucht, via mijn enkels naar mijn kruin en het is echt bloedheet,  ik verwijt het de ” omslag” van het weer…later bedenk ik dat het ook mijn mijn ” kachel” kan zijn totdat is erover praat en iemand het woord koelvloeistof noemt!

Geen idee waar dat zit, ik bel aan, mijn buurman kijkt gelukkig mee. Die hele tank blijkt leeg, en eigenlijk kan ik ook niet meer rijden om koelvloeistof te kopen….ik besluit dat ik er water in mik en koop vloeitstof..die heet ” coolant”, toch voel ik mij niet zo.

Ik voel me niet coolant, voel me doodmoe, en heb zin om potje te janken. Luid en duidelijk. Hoe moet ik dat toch allemaal “weten”….soms is het gewoon zoveel….. 

Ik app een lieve vriendin dat de koelvloeistof ff de laatste druppel is. Ze begrijpt mij, en ik ga zo thee drinken en even uithuilen….ook mijn motor heeft soms verkoeling nodig….

Wat als…

Wat als je niet meer weet waar je gewoond heb? Wat als je aan het wandelen bent en je de de weg niet meer herkent? Wat als je niet meer weet dat je net elf boterhammen hebt gegeten en dat jij je eigen jas niet meer herkent?
Wat als dan ineens zeer voelbaar is, dat je vergeetachtig aan t worden bent. En de traumatische ervaringen die je hebt weggestopt elke dag onaangekondigd komt bovendrijven…

Wat dan?

Ik kijk ernaar, zie zijn gebalde vuisten, zijn ogen die de mijne zoeken…hij vloekt, ik vloek mee….we wandelen, vloeken, zijn boos, liggen in een deuk, fluiten, zingen….hij laat een traan. Ontspant zich en zegt ” bedankt dit doet mij goed”…..

Lentekriebels

Het is weer zover, thema ” lentekriebels” op school. Mijn kinderen krijgen om de twee jaar dit thema, waar alles bespreekbaar wordt gemaakt van ” de geboorte van een lammetje, tot aan het baren van een kind en alles wat daartussen ligt (uiteraard is dit op het niveau wat bij de leeftijd past).

Ik moet lachen, om mijzelf als ik terug denk aan ” de eerste keer lentekriebels” op school. Ik wilde als moeder mijn kinderen zelf inlichten en kocht heeeel gauw voordat dit thema uitvoerig op school werd behandeld, twee mooie boeken….1 boek voor mijn zoon van 4, en het andere boek voor mijn iets wat oudere dochter van bijna 6. In de avond las ik t boekje voor van de jongste, en daarna besprak ik het boekje van de oudste…beide kinderen waren zeer aandachtig…ik benoemde alles omdat ik de school ” voor” wilde zijn.

Trots op mezelf, konden de kinderen naar school, voorbereid op het thema. 

Later op dezelfde dag ontving ik een mailtje van de kleuterjuf;

Beste ouders, zoals jullie weten is het thema lentekriebels weer gestart. Vanmorgen is er in de kring over gesproken en door een aantal leerlingen is er een wereld open gegaan voor de rest van de groep. Mochten jullie hierover vragen hebben, kunnen jullie bij mij terecht.

Toen ik deze mail las, kleurde ik diep rood. In de middag sprak ik de juf, en vroeg of toevallig mijn zoon nogal aan het woord was geweest…en ja dat bleek zo te zijn…alles maar dan ook werkelijkwaar alles had deze jongen letterlijk gereproduceerd. De groep hing aan zijn lippen…en nee, het was niet het boekje voor de vierjarige, maar dat boekje van zijn zus….

En zo gebeurde het, dat mijn zoon de rest van zijn groep informeerde nog voordat hun ouders dat konden doen.

Gelukkig houd hij sinterklaas wel geheim!

Goed doel!

Mijn bel gaat, ik loop naar mijn deur, er staat een studente voor mijn deur ( althans dat denk ik want ze ziet er slim uit). Ik voel de warme lucht uit mijn huis langs mijn wangen naar buiten vliegen recht in haar gezicht. Het meisje heeft een groen zakje in haar hand en vraagt met haar kinderen voor kinderen stem ” denkt u weleens na over duurzaamheid”, ik knik ja, ” wilt u dan dit zakje met zaadjes ivm duurzaamheid?”. Ik knik en hoor mijzelf antwoorden: ” nee hoor dank je wel, ik heb al genoeg zaad in mijn achtertuin en geen behoefte dat zakje weer weg te gooien!”. Ze kijkt verbaasd, en ik sluit gauw mijn deur…duurzamer kon haast niet!

Pijnlijke ervaring….

Vandaag zag ik een gezicht dat ik van lang geleden herkende, ik werd direct teruggesleept in de tijd.

Ooit belandde ik samen met mijn zus in een cafeetje, aansluitend na onze ” stapavond”. Nieuw was voor mij dat we een “katerontbijt” konden bestellen dit deden wij, we hadden nog geen kater maar wij wilde dit erg graag zien te voorkomen.

Het katerontbijt bestond uit een gebakken ei, verse jus, een kop koffie en een klein vierkant zilverfolie pakketje. Ik vroeg mijn zus nog wat dat was, en ze antwoordde ” ohw, dat is een vitamine C bruistablet”. Ze zei het zo natuurlijk, dat ik direct de folie opende en de pil in mijn mond stoptte. 

Mijn hele mond werd direct kurkdroog, al mijn speeksel trok in die tablet waardoor deze zelf direct vaccuum trok aan mijn tong en ook mijn wangen. Het deed pijn, en die pil begon ook te prikken en deed erg zijn best om ook te gaan bruisen. Ik zei met tranen in mijn ogen dat ik dit wel erg pijnlijk vond en vroeg of dat ” zo hoordde”? Mijn zus zag mij zitten, keek naar mijn gezicht en piestte zowat in haar broek van het lachen. Gauw rende ze naar de bar om voor mij een glas water te halen…

Ik heb nooit begrepen…dat ze bij dat katerontbijt geen glas water serveerde….maar als ik nu naar bruistabletten kijk, denk ik altijd nog ” aii wat pijnlijk”.

In de puree!

Vanmorgen vond ik mijn blik tomatenpuree terug, glimmend tussen de schone vaat in mijn afwasmachine.

Eergisteren, bedacht ik dat de kinderen om 12.00 uur uit waren. Ik regelde oppas ( oma), dekte de tafel alvast voor het middag eten en instrueerde Bor hoe hij een lekkere salade kon maken voor zijn oma. Tien minuten voordat ik vertrok ( naar mijn nieuwe opleiding tot MiMakker) belde  Rosa met het bericht dat school pas om 14.30 uur uit was. En dat ze nu geen lunch hadden! Dus….oplossen.

En als klap op de vuurpijl, hoor ik bij de drie miljoen mensen die niet hebben gestemd, omdat ik mijn stempasspeciaal op een “extra goede plek” had neergelegd…..soms lopen dingen in de ” tomatenpuree”….en soms komt mij dat heel slecht uit!

vloer

Voor de eerste keer in mijn leven leg ik een vloer. Ineens kwamen er meters laminaat op mijn pad en zei ik ” ja” tegen dit enorme project.

 Samen met mijn zoon van negen werken we eraan…hij timmert tegen de latjes…als hij harder moet timmeren zeg ik ” analoog, analoog” als het zachter moet zeg ik ” digitaal, digitaal”…hij vind nml. De analoog klok zo moeilijk, dus daarop is hij ” boos”….en dan timmert hij harder, de digitale klok is makkelijk..dus niet de moeite waard ” erop te timmeren”…we liggen samen in een deuk.

Als het mijn timmertijd is, roept hij de naam van mijn laatste ex….ik sla bijna mijn plankje doormidden, met alle kracht die ik heb…ook zegt hij de naam van zijn vader..plots stop ik met timmeren…op zijn vader ben ik niet boos!

Slim jochie, even de verhoudingen checken!!

uni (s) ex

Mijn zoon (9) kan vingerhaken, in combinatie met de vakantie periode, en mega grote bollen wol, haakt hij erop los. Trots geeft hij zijn cadeau, met de mededeling erbij dat het mij drie euro kostte of een bol wol. Ik kijk verwonderd naar de sjaal, en verbaas mij hoe knap dat ding in elkaar zit. Ik doe hem om en ben zo blij als een moeder kan zijn.ik neem hem mee naar de winkel, en schenk hem vier mooie nieuwe bollen zacht draad waarmee hij dolblij is. Nog net niet huppelend verlaat hij de winkel met zijn pastel kleurige bollen, nu voor een kussenhoesje. 

Als ik mijn zoon later voor de deur van de bioscoop af zet, omdat hij daar afspraak heeft met zijn vader. Zie ik dat ook pappa een sjaal heeft, ook zo trots als een pauw lopen we unisex rond. Iets waar mijn haren van overeind gaan staan geeft me nu een blij gevoel. En zeker omdat ik nu al weet dat hij er ook een voor zijn tante heeft gehaakt.

Het joch heeft pijn aan zijn vingers maar ik ben apetrots.

Schroefje los.

Ik kijk naar mijn wasdroger. Deze is voor de helft uitelkaar geschroefd en staat nu al maanden half gedemonteerd op zijn plekje. Nee, de machine is niet door mijzelf uit elkaar gehaald,  ik heb voldoende inschattingsvermogen en zelfkennis om te weten dat ik de machine wel uit elkaar kan schroeven maar niet in elkaar. Degene die mij hielp loog, over alles, kleine zaken, grote zaken, technische zaken, familiezaken, werkzaken, privezaken, hij was een tijdje mijn liefde, en noem mij naief maar over het algemeen geloof ik mensen , dus hem ook! Hij zei dat hij mijn machine kon maken.

Maar nu sta ik voor een van de vele concrete bewijsstukken van zijn leugens. Het ultieme bewijs op mijn zolder kijkt mij scheef aan, de bovenkant hangt, het voorfrontje fronst, hij rammelt als ik hem per ongeluk aan stoot. Geen idee, wat ik ermee ga doen, tot nu toe gebruik ik een wasrekje. 

Maar ergens moet ik ook vreselijk lachen, want hoe gek moet je zijn om te vertellen dat je een wasdroger kan repareren, en ineens herinner ik mij zijn gedraal. Waarschijnlijk was hij er net zo goed in als ik, dan zit er echt een schroefje los!

Hond versus kater!

Met mijn zus een borreltje gedronken, waren we vannacht laat thuis. Ik logeerde bij mijn zus, en zij zou de hond nog even uitlaten. Ondertussen stuurde ze mij al het bed in.  Doordat mijn borreltje wat harder aan was gekomen sliep ik ook in een nanoseconde, en trof ik mijn zus vanmorgen weer. 

Ze was fris en fruitig, leek nergens last van te hebben terwijl ik mijn gezicht nog uit de plooi moest halen en ik nog een barstende koppijn had. We kletsten na over de avond op mijn bed en ze vertelde dat ze, vannacht gewandeld had en dus nergens last van. Ik vond het opmerkelijk dat je van 1-rondje om je huis met je hondje zoveel beter kon voelen dan dat ik mij voelde. Ik nam mij voor dat ik de volgende keer beter ook mee de hond kon gaan uitlaten!

Maar mijn zus bleek niet uitgesproken. 

Met een doodserieus hoofd vertelde ze dat haar wandeling vannacht met haar hondje Simon naar het aangrenzende dorp goirle geweest omdat de huissleutel nog in mijn tas zat. Haar rondje om haar eigen huis ontaardde in een nachtwandeling zonder, naar mijn moeders huis! Nadat ze vannacht realiseerde dat ze officieel was buitengesloten en al haar acties tot niks leidde( geklepperd , gebeld en geroepen had door de brievenbus) realiseerde zij zich dat ik goed naar haar had geluisterd en al heerlijk lag te slapen. Om 4.30 beldde zij dus mijn zeventig jaar oude moeder uit haar bed om haar huissleutel op te halen. Mijn moeder heeft haar weer thuis afgezet. Langzaam daagde mij iets dat mijn zus vannacht nog kwam vertellen dat ze naar goirle had gewandeld. Ik dacht dat het een grap was, en sliep verder….

Telkens als ik aan deze actie denk, begin ik enorm hard te lachen…44,en 42jaar, en nog je moeder uit bed bellen! Echt te erg voor woorden.

Relativeren…

Met mijn volle auto reis ik af naar de stort. Met vuilniszakken, planken en nog meer spullen vertrek ik als een ware weggooiheld! Meerdere mensen met mij hebben deze ochtend hetzelfde idee, het is er gewoon druk. Mijn rommel, en vuilniszakken lijken daar ineens te veranderen qua verhouding. Door de grote autos, grote aanhangwagens, grote containers en grote machines, lijken mijn vuilniszakken ineens op boterhamzakjes. In het geheel lijk ik met mijn auto en rommel wel ” madurodam”. Ik grijns, van grote rommelkont, verander ik op slag in een klein rommelkontje. Ik besluit om morgen weer te gaan.