Dekbedovertrek

” Kijk mam”zegt mijn dochter vol trots, terwijl ze een dekbedovertrek aanwijst bii de ikea, ” dit is een bisexueel dekbedovertrek,daar kunnen jongens en meisjes onderliggen!”.
Broertje grijnst van oor tot oor, en ik vraag heel voorzichtig of ze soms ” unisex” bedoeld….mijn dochter 12 jaar oud, hoort ineens wat ze zelf zegt en ligt helemaal plat van het lachen….dat is nu nog eens beddengoeden lol.

Advertenties

Oldtimer

“Mam, de opa van een jongen uit de klas heeft dementie…en dat is iets met body”. Lewy body zeg ik…”ja dat is het, en mam er is nog een soort dementie en dat hebben heel veel mensen dat heet oldtimer!”

Oldtimer, herhaal ik vragend…bedoel je soms alzheimer? En weer is mijn zoon verbaasd over zoveel kennis van zijn moeder…”ja, mam dat bedoel ik”.

Kunst kan redden….

“Mam, wist je dat Hitler kunstacademie heeft gedaan? Vraagt mijn dochter (11jaar) en ze verteld verder ” maar hij heeft het niet afgemaakt, en ging toen de politiek in en kreeg zo steeds meer macht” Hj baalde dat hij zijn school niet had afgemaakt en werd erg gemeen.

” ohw” hoor ik mijn zoon (10jaar) zeggen..” dus als hij de kunstacademie had afgemaakt, hadden we dus nooit een tweede wereldoorlog gehad!”

Vliegensvluchtig….

Vliegensvlug, gauw, gauw, gauw even nog gauw dit doen..of dat doen……ik ben gehaast vol energie en door enthousiasme gedreven…alles is leuk, fijn, nieuw, verrassend en  ik duik er vol overgave in…totdat de man met de hamer mij een mep geeft, dan weet ik weer….dat ik gas terug moet nemen, ik voel me als een vlieg die tegen een vliegenmepper botst.

Amper neem ik de tijd om te schrijven, stil te staan bij wat mij echt beweegt, ik sjees door….vlieg naar mijn werk, onderneem dingen met mijn kinderen,  volg een prachtige opleiding tot miMakker, loop stage en maak intense momenten mee, ik exposeer mijn schilder werk, ben gaan smincken, en als klap op de vuurpijl ben ik heel erg blij met mijn nieuwe liefde….wellicht is hij ook een van de redenen dat ik meer energie en levenlust voel en ik mij verbeeld dat ik alles aankan.. 

Maar nu, ben ik gewoon doodmoe…tel mijn zegeningen en ga vroeg naar bed. Val gauw in slaap….en neem mij voor om minder vluchtig te leven….

Zestigjaargetrouwd….

Zijn blik gaat langs haar af geen teken van herkenning. Zij traant, met haar handen wrijft ze haar ogen droog daarna met de achterkant van haar handen haar wangen. Ze vermant zich en even vinden ze elkaars hand. Na vijf minuten wil ze terug naar haar eigen woning. Hij blijft daar, kan niet mee naar huis, en blijft in zijn eigen wereld. Dolblij was ze dat ze hem zag, en terwijl ze dat zegt huilt ze tranen met tuiten.

Long time no see…

Het is stil.

Elk jaar weer de vakantieperiodes als co-ouder ….soms vliegen de dagen en geniet ik met volle teugen omdat mijn moeder “radar” juist dan even uit staat, en ik zomaar mijn huis uit kan lopen….alleen even de verantwoordelijkheid draag voor mijzelf. Op andere dagen, voelt het juist heel leeg , mis ik mijn kroost enorm terwijl ik weet dat ze een prima tijd hebben bij hun vader en ik ze over vier dagen weer zie! De laatste loodjes wegen zwaar….maar vanaf zondag 

gaan wij heerlijk drie weken ” niks” doen….samen zijn en het fijn maken! 

 

Wat voor Feest?

Een stuk of 13 knulletjes, stappen uit het zwembad. De moeder neemt de leiding en zorgt dat iedereen zijn kroketje, of frikandel krijgt en.organiseert tegelijk stoelen terwijl zij druk bezig is, zitten de jongens naduipend rondom het etenswaar, ik schat ze een jaar of elf, twaalf. Een van de jongens vraagt ” wie heeft er al okselhaar?”, de jongens kijken massaal naar de eigen oksels, en zeggen allemaal ” ikke niet”. En starten met het ” diner”…
Toch nog kinderfeestje dus !

Mijn dochter grijpt in…

Heel zachtjes fluistert mijn dochter ” mam, heeeel mijn klas mag naar het winkelcentrum fietsen” terwijl ze dit fluistert, trekt ze een lachend gezicht en volgt er daarna een beschamend kuchje, ze kijkt me doodringend aan.  Ik zie in haar ogen dat ze medelijdenen heeft met mij,   en ook haar wens dat ik stop met doorvragen aan haar vriendinnen (of hun ouders dat ook oke vinden)……haar blik en haar woorden loodsen mij door mijn twijfels heen.   Terwijl ik mezelf ondertussen in haar optiek gruwelijk voor schut zet, pik ik haar ” signaal” op, ik stop direct, en roep ” veel plezier” …ik geef een dikke knipoog en zwaai haar uit… 

Wil het liefst achter haar aanrennen om haar te knuffelen en te bedanken, want hoe kan ik nu ” ZOOOO SUF” zijn???….Bijna ontaardde ik in een ” overbezorgde, zeurende en bovenal claimende moeder” . Ik hou me wijs in maak het niet nog erger voor mijn kind! 

Op haar hele subtiele en eigen wijze manier zorgde mijn dochter ervoor dat ik niet volledig afgleed.

Groot worden doen we samen!

Vluchtroute….

In het midden zit hij, zijn vader links van hem en ik aan de andere kant. Mijn zoon vermijd de blik van de man met de baard die tegenover hem zit. De man met de baard vraagt ;” vind je t moeilijk mij aan te kijken?”, mijn zoon strekt zijn rug, bijt op zijn kaken, en met een hele zachte gebroken stem stamelt hij ” ja”. Zijn ogen glanzen, zijn lip trilt, hij voelt zich ” betrapt”. Ik wil hem helpen uit deze situatie hem een vluchtroute aanbieden…zoals ik dagelijk wel honderden keren doe. Nu, niet. Ik doe niks, zit naast hem en ben ineens zo vreselijk doordrongen van de moeite die mijn zoon elke dag moet doen om zich gewoon ” staande” te houden..

Ik wil hem beschermen, ervoor springen, hou zo vreselijk veel van dat jochie. Zijn grappen, eigenaardigheden, creativiteit en prima gevoel voor humor.

Hij is mijn kind, en de dagelijkse beslommeringen zijn vaak al zo intensief, dat hij doodmoe thuis komt. Zijn hoofd werkt anders, geluiden zijn te hard, een lichtval of geur kan hem al uit balans brengen, hij wil niet ruw spelen, of aangeraakt worden….een pracht jochie bijna tien, die nog vaak in snikken uitbarst of ontploft omdat hij overweldigd is en zaken echt niet begrijpt ( en andere zaken juist heel goed).

Het brein is een magisch iets, en ik als zijn moeder mag deze jongen begeleiden naar de volwassenheid toe! Ik hou moed, en pluk de dagen, laat het bezinken wat de man met de baard, later tegen mij vertelde….als ik even alleen thuis ben huil ik uit, diep diep verdriet omdat ik het altijd heb gevoeld. Een opluchting dat ik handvatten krijg, een opluchting omdat mjn zoon nu ook meer begrip kan krijgen waarom hij de klok niet kan lezen, en waarom hij zo gevoelig is…we weten het!-we weten het!

Ik hou zoveel van dat mannetje…wens dat de wereld hem ook zo kan zien, en hem ook heel af en toe een ” vlucht route” aanreikt-gewoon omdat hij, hij is.

Het juiste knopje…

Het knopje van ” Hetty”is stuk. Hetty is onze roze stofzuiger, geen beweging in te krijgen, zelf niet als ik erop ga liggen met mijn hele gewicht. Alleen mijn duim doet zeer, en de stilte is oorverdovend. Ik reageer timide, rol het snoer op terwijl mijn brein alle kanten op gaat.  Mijn zoon pikt mijn gemoedstoestand haarfijn op en zegt ” Mam, we kunnen ook gewoon alles vegen hoor!”

Ik lach, en geef hem een dikke knuffel.

Verre van cool, 

Als ruim een week loop ik met een verwaaid kapsel rond en rijd ik met mijn ramen van mijn ford ka open…het is heet, mijn verwarming blaast de lucht, via mijn enkels naar mijn kruin en het is echt bloedheet,  ik verwijt het de ” omslag” van het weer…later bedenk ik dat het ook mijn mijn ” kachel” kan zijn totdat is erover praat en iemand het woord koelvloeistof noemt!

Geen idee waar dat zit, ik bel aan, mijn buurman kijkt gelukkig mee. Die hele tank blijkt leeg, en eigenlijk kan ik ook niet meer rijden om koelvloeistof te kopen….ik besluit dat ik er water in mik en koop vloeitstof..die heet ” coolant”, toch voel ik mij niet zo.

Ik voel me niet coolant, voel me doodmoe, en heb zin om potje te janken. Luid en duidelijk. Hoe moet ik dat toch allemaal “weten”….soms is het gewoon zoveel….. 

Ik app een lieve vriendin dat de koelvloeistof ff de laatste druppel is. Ze begrijpt mij, en ik ga zo thee drinken en even uithuilen….ook mijn motor heeft soms verkoeling nodig….

Wat als…

Wat als je niet meer weet waar je gewoond heb? Wat als je aan het wandelen bent en je de de weg niet meer herkent? Wat als je niet meer weet dat je net elf boterhammen hebt gegeten en dat jij je eigen jas niet meer herkent?
Wat als dan ineens zeer voelbaar is, dat je vergeetachtig aan t worden bent. En de traumatische ervaringen die je hebt weggestopt elke dag onaangekondigd komt bovendrijven…

Wat dan?

Ik kijk ernaar, zie zijn gebalde vuisten, zijn ogen die de mijne zoeken…hij vloekt, ik vloek mee….we wandelen, vloeken, zijn boos, liggen in een deuk, fluiten, zingen….hij laat een traan. Ontspant zich en zegt ” bedankt dit doet mij goed”…..

Lentekriebels

Het is weer zover, thema ” lentekriebels” op school. Mijn kinderen krijgen om de twee jaar dit thema, waar alles bespreekbaar wordt gemaakt van ” de geboorte van een lammetje, tot aan het baren van een kind en alles wat daartussen ligt (uiteraard is dit op het niveau wat bij de leeftijd past).

Ik moet lachen, om mijzelf als ik terug denk aan ” de eerste keer lentekriebels” op school. Ik wilde als moeder mijn kinderen zelf inlichten en kocht heeeel gauw voordat dit thema uitvoerig op school werd behandeld, twee mooie boeken….1 boek voor mijn zoon van 4, en het andere boek voor mijn iets wat oudere dochter van bijna 6. In de avond las ik t boekje voor van de jongste, en daarna besprak ik het boekje van de oudste…beide kinderen waren zeer aandachtig…ik benoemde alles omdat ik de school ” voor” wilde zijn.

Trots op mezelf, konden de kinderen naar school, voorbereid op het thema. 

Later op dezelfde dag ontving ik een mailtje van de kleuterjuf;

Beste ouders, zoals jullie weten is het thema lentekriebels weer gestart. Vanmorgen is er in de kring over gesproken en door een aantal leerlingen is er een wereld open gegaan voor de rest van de groep. Mochten jullie hierover vragen hebben, kunnen jullie bij mij terecht.

Toen ik deze mail las, kleurde ik diep rood. In de middag sprak ik de juf, en vroeg of toevallig mijn zoon nogal aan het woord was geweest…en ja dat bleek zo te zijn…alles maar dan ook werkelijkwaar alles had deze jongen letterlijk gereproduceerd. De groep hing aan zijn lippen…en nee, het was niet het boekje voor de vierjarige, maar dat boekje van zijn zus….

En zo gebeurde het, dat mijn zoon de rest van zijn groep informeerde nog voordat hun ouders dat konden doen.

Gelukkig houd hij sinterklaas wel geheim!

Goed doel!

Mijn bel gaat, ik loop naar mijn deur, er staat een studente voor mijn deur ( althans dat denk ik want ze ziet er slim uit). Ik voel de warme lucht uit mijn huis langs mijn wangen naar buiten vliegen recht in haar gezicht. Het meisje heeft een groen zakje in haar hand en vraagt met haar kinderen voor kinderen stem ” denkt u weleens na over duurzaamheid”, ik knik ja, ” wilt u dan dit zakje met zaadjes ivm duurzaamheid?”. Ik knik en hoor mijzelf antwoorden: ” nee hoor dank je wel, ik heb al genoeg zaad in mijn achtertuin en geen behoefte dat zakje weer weg te gooien!”. Ze kijkt verbaasd, en ik sluit gauw mijn deur…duurzamer kon haast niet!